Το βραδυ μας ξημερωσε στον φιλοξενο χωρο και με το πρωτο φως βγηκαμε να κουνησουμε τα κορμια μας.
Παρολο που ειχαμε κανει καλη προετοιμασια, ισοθερμικα,ζακετα και καλον υπνοσακο, το κρυο ηταν αρκετο την νυχτα.
Αφησαμε πισω μας την Αγια Παρασκευη, φροντίζοντας να μην αφησουμε καποιο αποτύπωμα που θα χαλούσε την αισθητική του τοπου.
Πρωτος μας προορισμος ηταν το Πυργαρι και η καταπληκτικη του θεα στον Ευηνο ποταμο και στην Ευηνολιμνη.
Στην Περδοκοβρυση γεμισαμε τα μπουκαλια μας...
Χαζεψαμε την Ευηνολιμνη...
Περασαμε και απο την Αραχωβα, της Ναυπακτιας...
Και χαραξαμε πορεια προς Παντα Βρεχει.
Να Γιωργο, το περασμα της Καλιακουδας εκει πανω...
Με τα πολλα, η χωματινη διαδρομη μας οδηγησε στην Ροσκα και η κατωφέρεια στην γεφυρα-βαση για το Παντα Βρεχει.
Σταθηκαμε στην βρυση να δροσιστούμε, αλλα και να τσιμπήσουμε κατι απο τις προμηθειες που ειχαμε μαζι μας.
Να και ενα αμαξι που ερχονταν απο την απεναντι πλευρα.
-Γεια σας
-Γεια και σε σας
-Ερχεστε απο την Καλιακουδα? Πως ειναι ο δρομος?
-Αστα παιδακι μου,βογγηξαμε να κατεβουμε. Εβρεξε τις προηγουμενες μερες και εχουν ανοιξει βαθιες νεραυλακιες.
-Με αυτα,(δειχνω τα αφρικα) δεν θα ανεβουμε?
-Δυσκολο αγορι μου.Χαλασε πολυ ο δρομος.Μεχρι τα Δολιανα ειναι ενταξει, απο εκει μεχρι επανω χαλασε.
-Χμμμ...(κοιταζω τον Γιωργο)
-Ελατε μεχρι το χωριο να σας τραταρουμε ενα τσιπουρο!
-Ευχαριστουμε αλλα δεν ειναι της ωρας, μας δινεται ενα τηλεφωνο ωστε αν μας συμβει κατι εκει πανω να σας καλεσουμε για βοηθεια?
-Παρε την καρτα μου, αλλα να ξερεις εγω δεν ανεβαίνω εκει πανω.
-Ευχαριστουμε!
Με τον Γιωργο ειχαμε ηδη αποφασίσει τι θα καναμε...
Παμε και βλεπουμε...το πολυ πολυ να γυρισουμε.
Περιττό να σας πω πως οσο ανεβαίναμε δεν υπηρχε περιπτωση να γυρισουμε τις μηχανες και να κατέβουμε.
Καπου καπου καναμε καμια σταση για χαζεμα...
Ωσπου φτασαμε στο διασελο, που ειχε επιτροπή υποδοχης!!!
Και μας υποδεχτηκαν με επιφωνήματα που αρμόζουν στην περισταση
Το κατεβασμα προς το Μεγαλο Χωριο ηταν πιο ομαλο
Απο το Μεγαλο Χωριο κοιταζοντας προς τον Προυσσο. Δεξια η Χελιδωνα, αριστερα η Καλιακουδα
Την σταση μας για εναν καφε την καναμε στο Μικρο Χωριο.
Βενζινη βαλαμε εξω απο το Καρπενησι στα 2,35 ευρω...
Και συνεχισαμε την επικη μας διαδρομη προς Αγραφα!
Στην γεφυρα του Μεγδοβα...
Που με το που θα την περασεις, μπαινεις στην ευρυτερη περιοχη των Αγραφων
Στα Αγραφα πρεπει να πηγαινεις μια φορα τον χρονο, λεει ενας σοφος...και αυτο προσπαθώ να κανω...
Καναμε μια μικρη χωματινη παράκαμψη για να επισκευθουμε το παλιο γεφυρι της Βινιανης
Η διαδρομη απο τον Κρεντη μεχρι επανω στο χωριο εχει ασφαλτοστρωθει...δυστυχως.
-Γιωργο την πρωτη φορα που την εκανα ηταν χωματινη, αποκριθηκα στον συντροχο.
Παμε να την απολαύσουμε...
Βαρβαριαδα...καποτε μας φιλοξενησε μια παρεα...
Καρβασαρας...αγριευει το τοπιο μπαινοντας στα ενδοτερα...
Στο Νερομυλο σταματησαμε για φαγητο.
Ο Χρηστος μας περιποιήθηκε και καθως ειμασταν οι μονοι πελατες εκεινη την ωρα, εκατσε στην παρεα μας.
Μολις ειχε παρει το 450ΜΤ και μπαίνει στον κοσμο της μοτοσυκλετας.
-Που πατε μετα απο εδω?
-Λιμνη Πλαστηρα για διανυκτερευση
-Εχετε τεσσερις επιλογες για να φτασετε...ολες χωματινες.
-Λεω να ανεβω πανω και απο Καμαρια..., η Νιαλα τι λεει?
-Η Νιαλα ειναι η Νιαλα, τετοια ωρα θα σας βρει το σουρουπο εκει πανω.Ο δρομος απο Βαλαρι ειναι και αυτος σκληρος.
-Θα κανουμε σα παν και θα παμε απο Καμαρια, ευχαριστουμε Χρηστο και στο επανειδην.
Και ξεκιναμε για το διασελο χωρις πολλες χρονοτριβές.
Μια μαχη με τον χρονο, μολις εχει ξεκινησει.
Φτασαμε σχετικα συντομα επανω.
Ειμασταν περιτριγυρισμένοι απο τις ψηλες κορυφες των "απατητων βουνων".
Επισης ειμασταν τοσο κοντα σε ενα απο τα πιο θρυλικα περασματα της πατριδας μας.
-Γιωργο, εδω εχουμε δυο επιλογες.
Ευθεια παμε για Καμαρια, πιο μεγαλη διαδρομη μεχρι την λιμνη και σχετικα πιο ευκολη.
Αριστερα παμε για Νιαλα, πιο δυσκολη αλλα χιλιομετρικα πιο συντομη.
- Ε απο εδω θα παμε, αποκρίνεται.
Και καναμε αριστερα, αυτο που θελαμε και οι δυο μας.
Ναι η λογικη έλεγε ευθεια, αριστερα παιρναμε το όποιο ρισκο κάποιας αβαριας, ενα λαστιχο βρε παιδι μου, που θα μας αναγκαζε να παλεψουμε εκει πανω μονοι μας την κατασταση και πολυ πιθανο να διανυκτερευαμε εκει πανω.
Μονο οσοι εχουν κανει αυτη την διαδρομη μπορουν να καταλαβουν τα συναισθήματα μας.
Δεος,θαυμασμος,αγωνια,και ανατριχιλα στο μνημειο.
Ο Γιωργος δεν ηξερε την ιστορια...
-Πρεπει να την διδασκουν στα σχολεια, μου αποκριθηκε οταν στο καθαυτο σημειο του περιέγραψα τι ειχε συμβει.
Λιγες φωτογραφιες απο την διασχιση της Νιαλας
Ο ηλιος βασίλευε, το φεγγαρι σχεδον ολόγιομο ηταν απο πανω μας, και απο το μνημειο μεχρι την στανη πριν τον Αγιο Νικολαο ο δρομος σκατα!
Επισης το κρυο ειχε κανει την εμφανιση του, ηταν κρυο αραγες ή η αγωνία μου μην μας τυχει κατι τωρα που φαγαμε τον γαιδαρο και μας έμενε η ουρά του?
Φτάνοντας στον Αγιο Νικολαο η άσφαλτος εφερε τους παλμους μου σε φυσιολογικους χτυπους.
Ενα τελευταιο μεχρι το φιναλε της ημερας...
Παμε για διανυκτέρευση στον Ελατακο.
Νυχτα, σκοταδι-πισσα και μονο τα φωτα των μηχανων μας μεσα στο δασος.
Ευθεια το παρατηρητηριο, δεξια το καταφύγιο.
Ανηφορικός δρόμος με αρκετη πετρα...σαθρη...ο πισω τροχος εχασε την προσφυση...παρε με κατω...ομαλη πτωση.
Εφτυχως ο Γιωργος ηταν 100 μετρα κατω στην αρχη του ανηφορικου.
Με χιλια ζορια ηρθε στα ισα της η φορτωμένη μηχανη.
Και αρνούνταν να ανέβει παραπάνω.
Πρεπει να την ακους καμια φορα.
Και να κανεις πισω.
Ειμαστε ηδη 12 ωρες στον δρομο.
Κουρασμενοι και πρεπει να δουμε που θα κοιμηθουμε.
Τηλεφωνο στο ορειβατικο καταφυγιο Αγραφων.
-Γεια σας,ειστε επανω στο καταφυγιο?
-Ναι
-Υπαρχει η δυνατοτητα να μας φιλοξενησετε για σημερα το βραδυ?
-Δωστε μου δυο λεπτα... Λιγο αργοτερα η φωνη αποκριθηκε... Ναι μπορειτε να ερθετε.
Γυρισαμε τις μηχανες, το Gps πηγε να μας μπλεξει στον δρομο για το καταφυγιο κοβωντας δρομο, δεν ειναι ωρα για μπλεξιματα, ξερω τον δρομο χωρις Gps.
Φτασαμε, μετα απο 13 ωρες καβαλα, σε μια επική μοτοσυκλετιστικη ημερα.
Ωρα για ενα τσιπουρο, μια κουβεντα με τα παιδια του καταφυγιου...
Καληνυχτα...
